Rury super duplex – super duplex ţevi

Racjonalizacja procesów produkcyjnych stali na przełomie lat 60-tych i 70-tych XX wieku w rezultacie wprowadzenia procesów odwęglania argonowo-tlenowego (AOD – argonoxygen decarburization) i odwęglania próżniowo-tlenowego (VOD – vacuum-oxygen decarburization), pozwoliło na produkcję stali o większej jakośc metalurgicznej i mniejszym stężeniu węgla oraz lepszej kontroli ich składu chemicznego, przede wszystkim stężenia azotu, czyli duplex, np. 1.4460 z których wykonywane są m.in. rury bezszwowe wg. np. takiej normy jak: DIN 2391

Korzystne właściwości mechaniczne duplex zawdzięcza drobnoziarnistej strukturze i obecności roztworu międzywęzłowego azotu w austenicie. Azot rozpuszcza się w austenicie powodując wzrost właściwości wytrzymałościowych – X2CrNiMoN22-5-3

O właściwościach mechanicznych i odporności na korozję stali super duplex decyduje jej mikrostruktura, w szczególności objętość względna ferrytu i austenitu. Podwyższenie objętości względnej austenitu zapewnia ciągliwość i udarność, zwiększa odporność na działanie korozji, a przyrost objętości względnej ferrytu zwiększa odporność na rozciąganie, granicę plastyczności i twardość stali.

Optymalizacja składu chemicznego, ze względu na strukturę i właściwości, pozwoliła zaproponować wiele nowych gatunków stali odpornych na korozję. Posiadają one powyżej 10,5% Cr, co umożliwia powstawanie warstewki pasywnej. W zakresie stężenia chromu od 42,3 do 48,2% roztwór stały α podczas chłodzenia ulega przemianie w temperaturze 815°C w fazę σ o składzie zbliżonym do Fe-Cr, uzyskujemy super duplex, np. duplex ţevi służące do produkcji rur wg. norm: DIN 2391

Progres stali nierdzewnych zapoczątkowano w drugim dziesięcioleciu dwudziestego wieku obserwacją, że stal zawierająca ok. 13% Cr nie ulega korozji elektrochemicznej. Pierwsze wyprodukowano stale ferrytyczne i martenzytyczne, potem stale austenityczne typu 18-8, a w latach 40-tych pierwsze stale ferrytyczno-austenityczne. W latach 60-tych ubiegłego stulecia opracowano stale super duplex ţevi zawierające 35÷55% ferrytu, co było możliwe dzięki zwiększeniu stężenia chromu i zmniejszeniu niklu w porównaniu do stali austenitycznych. Pierwsze stale duplex – S32750, nazywane stalami dupleks pierwszej generacji, zawierały 18% Cr, 4÷6% Ni oraz dodatek Mo i stosunkowo dużo węgla, przez co charakteryzowały się niską spawalnością.

Comments are closed.